Misbruik en....


Maandag, 11 december 2017


Misbruik en trouwen

"Trouwen: daar denkt elk meisje over na. Als slachtoffer van seksueel misbruik dacht ik daar ook over na. Wel schoof ik het altijd voor mij uit. Als mijn vriendinnen het over relaties hadden, zei ik: ‘Als hij komt, zeg ik geen nee, maar ik ben er niet naar op zoek’. Dat zei ik vooral omdat ik bang was voor de verandering in mijn leven, die dan zou komen. Natuurlijk leek het mij ontzettend mooi om verkering te hebben en te trouwen, maar het gaf mij ook veel angst. Verkering, intimiteit, lichamelijk contact, open zijn, over gevoelens praten, je durven geven; dat waren en zijn dingen die door mijn hoofd spookten.

Toen kwam mijn vriend, die over een poosje mijn man wordt, in mijn leven. Er ging vanalles door mijn hoofd. Ik ontmoette hem in onze kerkelijke gemeente. Een leuke jongen, maar voor mij? Dat durfde ik niet te hopen. Ik was onzeker over mezelf. Kun je wel van iemand houden? En wil hij echt wel zo iemand als mij? Er zijn toch veel meer andere meiden die leuker zijn dan ik? Durf ik mezelf ooit wel te geven aan een man? Ik was ook bang voor de emoties uit mijn verleden. Wel had ik voor mezelf bedacht dat ik over mijn verleden wilde vertellen voordat wij verkering zouden krijgen. Ik vond dat hij dit moest weten omdat het nog zo'n onderdeel was van mijn leven. Nadat wij elkaar drie keer hadden gezien, had ik met mezelf afgesproken dat ik het de volgende keer echt zou vertellen. Zo brak onze vierde ontmoeting aan. Ik was erg gespannen. We ging pizza eten en daarna een rondje wandelen. Tijdens de wandeling kwamen we een bankje tegen. Ik vroeg: ‘zullen we daar even gaan zitten?’ Nu ga ik het doen! Ik dacht ik moet het er nu gelijk uitgooien, want anders maak ik het voor mezelf alleen maar moeilijker. Ik zei: ‘Ik moet je iets vertellen over mijn verleden, wat ik wel heel erg moeilijk vind’. ‘Ik weet het al’, zei hij. ‘Dat je een eetstoornis gehad hebt’. Ik dacht, hoe weet jij dat? Maar zei: ‘Ja, dat is waar, maar dat komt ergens vandaan en dat wil ik graag met je delen, omdat jij daar recht op heb. Schrik niet, ik ben seksueel misbruikt’. Het was even stil, heel stil. Voor mij voelde het als een bevrijding om het te vertellen: van mijn elfde tot mijn dertiende levensjaar werd ik (bijna) wekelijks misbruikt door mijn, bijna tien jaar oudere, broer. Elke week weer gebeurde dat waar ik niet onderuit kon komen. Ik voelde dat mijn vriend voorzichtig een liefdevolle arm om mij heen sloeg. Ik durfde het toe te laten, omdat ik mij bij hem op mijn gemak voelde. Dit was een bijzonder moment, want aanraken van een man en jongen ging ik uit de weg of liet ik niet toe. Samen hebben we er veel over gepraat en dat was goed. Het voelde goed om te weten dat het verleden er mocht zijn. Niet lang daarna vroeg hij mij verkering, en uit de grond van mijn hart zei ik 'ja'. Ook als we straks gaan trouwen, wil ik niet anders dan “ja” zeggen!

Het verhaal dat ik mijn vriend had verteld, had hem geraakt.  Zijn ouders hadden gemerkt dat er iets was en vroegen dat ook aan hem. Toen heeft hij het aan zijn ouders vertelt. Daar schrok ik wel van want wil ik dat wel? Maar het is goed, want van hen krijg je nu ook de steun die je zo nodig hebt. Het seksueel misbruik hoef je niet alleen te dragen. God plaatst mensen op je weg met wie je het mag delen. Het was heel spannend om te delen, maar ik heb er geen moment spijt van gehad. Want seksueel misbruik verbergen voor iemand die jou liefde wil geven is onmogelijk.

De manier waarop mijn vriend met mijn verleden omgaat is heel bijzonder. Aan het begin van onze relatie ging het vaak over mijn verleden. Dat kwam omdat ik het bijvoorbeeld moeilijk vond dat hij zo lief voor mij was en omdat lichamelijk contact iets was wat heel veel met mij deed. Ik had last van veel herbelevingen en trilde vaak van de spanning. Ik was blij met de therapie die ik had, daar kon ik mijn vragen stellen. Ik moest leren dat ik deelde waar ik mee zat, als iets mij raakte of moeilijk voor mij was. Mijn vriend kan dat niet weten als ik het hem niet vertel. Juist het geven van heel veel openheid geeft ook dat hij mij ging snappen en begreep waarom ik soms zo reageerde. Hij staat altijd voor me klaar. Want moeilijk is de combinatie relatie en seksueel misbruik wel. Je bent beschadigt op dat terrein wat God zo mooi en bijzonder geschapen heeft. Je intiemste geheim, dat je alleen zou willen delen met de man met wie je door het leven zal gaan, is kapot gemaakt. Toch is er op veel punten genezing mogelijk. Ook al blijven de littekens en spelen emoties soms op. Waar ik het meest aan moest wennen was dat hij mij lief, mooi en waardevol vond. Dat vond ik van mezelf niet en ik kon dat ook niet goed begrijpen. Uren en uren hebben we er samen over gepraat.

Ik kan mijn vriend niet meer uit mijn leven weg denken. Hij is zo ontzettend belangrijk voor mij. Ik was heel blij dat ik, aan het begin van onze verkeringstijd, nog therapie had. Daar kon ik benoemen waar ik tegen aan liep en wat ik moeilijk vond. Als jij dit leest en hetzelfde hebt meegemaakt, schroom dan niet om hiervoor therapie te zoeken!

Ik vond het lichamelijk contact vooral erg moeilijk. Maar als ik geen vriend had gehad, had ik het nooit op deze manier, samen met hem, kunnen verwerken. Inmiddels hebben we bijna tweeënhalf jaar een relatie en leven wij toe naar onze huwelijksdag. Ook dat is heel spannend. Ik ben vaak bang wat het met mij zal doen om echt seks met elkaar te hebben. Inmiddels weet ik ook heel goed dat ik bij hem helemaal mezelf kan zijn. Hij zal nooit iets tegen mijn wil doen. En de huwelijksnacht? Ik weet nog niet goed wat het met mij zal doen om echt geslachtsgemeenschap te hebben. De spanning die ik hierover heb, benoem ik naar hem toe. En dat is moeilijk, want het is al een lastig onderwerp en het is ook beladen door mijn verleden van seksueel misbruik. We praten hier samen over.

Vertrouwen is ontzettend belangrijk. Als er vertrouwen is, dan durf je jezelf over te geven aan de ander. Ik wil mezelf ervoor openstellen om werkelijk samen één te worden. Dit had ik vijf jaar geleden nooit gedacht – zelfs niet toen we verkering kregen. Nu kijken we er samen naar uit. Je leert elkaar kennen. Elkaar liefhebben en dan lichamelijk contact hebben is iets heel anders dan seksueel misbruik waarin je alleen lustobject of voorwerp voor de ander bent. Dat laatste is afschuwelijk. Ik heb regelmatig wel herinneringen aan het verleden. Mijn vriend heeft heel veel tegen mij gezegd in zulke moeilijke momenten: ‘Ik ben het’. Herinneringen en gebeurtenissen uit het verleden kun je niet weghalen, maar het kan wel een plek krijgen in je relatie.

Nadat je ten huwelijk bent gevraagd is een van de eerste dingen die je doet de gastenlijst opstellen. Ook de naam van de dader komt dan langs. Wel of niet uitnodigen? Wat zou er gebeuren als je hem niet uitnodigt?  Allemaal vragen die door je hoofd gaan want het is jouw dag. Zoals ik hierboven schreef is de dader mijn broer. Maar in ons gezin spreken we er niet over: 'Het is gebeurd, niet meer achterom kijken en verder leven. Niet aan de buitenwereld laten merken, het gaat nu toch goed?' Het doet mij pijn als dit wordt gezegd. Want ten diepste begrijpen zij de impact van seksueel misbruik niet. Het is onmogelijk om verder leven als of er niets gebeurd is! Om mijn trouwdag zo te hebben als wij willen vind ik erg ingewikkeld. Ik heb van hem liever geen hand dan wel een hand. Zijn ogen ontwijk ik en zijn blik maakt mij angstig. Uiteindelijk hebben wij besloten dat we mijn broer wel uitnodigen. De gevolgen van het niet uitnodigen overzien wij niet, en de sfeer op de bruiloft zou er niet beter van worden. Ik verwacht dan onenigheid en onbegrip in ons gezin. We hebben afgesproken dat mijn vriend en mijn broer voor de bruiloft nog een gesprek hebben. We willen hem vertellen hoe lastig het ligt om hem te laten merken dat het verleden veel impact heeft. Voor mezelf is het goed om het op deze manier te doen. De Heere weet ervan en Hij geeft kracht, dat moet je niet vergeten! Ik wil niet in een houding van wrok of haat tegenover hem staan.

Trouwen met een verleden van seksueel misbruik, het is zeker mogelijk! Voor mij is heel belangrijk om over je gevoelens en emoties te praten. Laat weten wat het met je doet als de ander lichamelijk dichtbij komt. De ander kan niet voelen wat jij voelt, deel het! Praat er samen over en heb geen geheimen voor de ander. Ga er niet mee om als of het er niet zou mogen zijn: het is er en het mag er ook zijn! Je moet erover praten om het voor jezelf te verwerken. De ander weet niet wat het is als hij het niet meegemaakt heeft. Hij houdt van je, en hij wil er voor jou zijn. Het verwerken van je verleden moet je alleen doen, maar als je een relatie hebt, mag je het samen doen en kan je vriend(in) je tot steun zijn.